Երկա՜ր երազած...

Ձմեռն էլ եկավ... Կարծում եք` նկարագրելու եմ օդի սառնությո՞ւնն ու հարաբերական խոնավությո՞ւնը: Չէ: Հերիք է... Իմ հոգու գունապնակը արծաթ չի ներկվելու, այլևս երբեք: Դեկտեմբեր: Չեմ սիրում դեկտեմբերը: Ներսումս թաքնված ու վաղուց մոռացված ձմռան սառցե բեկորներն ամեն թափվող ձյան հետ հիշեցնում են հին դեկտեմբերների տխուր ցրտաշունչը... Բայց ո՛չ այս տարի:
Ձմռան սառը արևի չջերմացնող լուսաշողերը ստիպում են կարոտալի հայացքով մտովի վերստեղծել երբեմնի երջանիկ գարունները: Ինձ նոր ու երկար սպասված կյանքի մշտավառ զարթուցիչ է հարկավոր, որ կարողանամ վեր կենալ ու վանել ձմեռը ինձնից, որ արթնացնեմ սրտումս անթեղված զգացմունքները...
Ձմեռն էլ եկավ... Սիրով, ջերմությամբ լցվելու ու երազանքներն իրականացնելու ժամանակն է... Շուտով Ամանորն է` ձմեռվա հեքիաթային գիշերը: Թող կատարվի այն, ինչ շարունակ սահում է մեր աչքի առջև` մի քիչ իրական, մի քիչ պատրանքի նմանող, որ հայտնվում է ու հանգիստ չի տալիս: Թող կատարվի... Երկա՜ր երազած... 

Ցած իջնող ձյունասպիտակ փաթիլների հետ երկինքը հրաշքներ է շաղ տալիս: Ձմռան քամին նոր մեղեդի է նվագում, իսկ պատուհանների սառած ապակիների վրա ձմեռը մի կաթնագույն հեքիաթ է հյուսում ու ձյուներանգներ կերպավորում: Գիշեր է` ճերմակաթույր գիշեր:
Ժպտալու ու խորը շունչ քաշելու, նոր կյանք սկսելու ժամանակն է: Մի քիչ իրական, մի քիչ պատրանքի նմանող... Իմ ներսում հանգրվանած, բայց վաղուց մոռացված ձմռան սառցե բեկորներն ամեն թափվող ձյան հետ հալվում են, գնում, կորչում... Հին դեկտեմբերների խստաշունչ թախիծը նահանջում է, պարտվում... Աստղաձև փաթիլները պար են բռնում օդում ու վերակառուցում աշխարհը արծաթափայլ երազներով...
Թող կատարվի այն, ինչ շարունակ սահում է մեր աչքի առջև` մի քիչ իրական, մի քիչ տեսիլի նմանող, որ պատկերվում է ու հանգիստ չի տալիս: Թող կատարվի... Երկա՜ր երազած...